El otoño del patriarca By Gabriel García Márquez

It's hard not to distinguish the writer's infamous tone & subject matter in this sumptuous tale which might be the first time that a character study is so well meshed with the locale of his biography: The Autumn of the Patriarch in less than fifty sentences spanning pages & pages and a thick layering of symbols and leit motifs, tells the sad story of a mad tyrant ruler who, despite being bathed in power and glory, is nonetheless a HUMAN: he kills but suffers immensely and if the book were a painting (it kind of is: the words span an entire panorama... the Caribbean island is so fully described in words that convey both stagnation AND movement at the same time... fantastical magic and awful reality) it'd be an enormous canvas of colors, moods, unbelievable sights and smells; the flow of words, a literal bombardment of them, gives the novel its undeniable charm (Hey! the format is difficult... it really is more poetry than prose) & robust beauty. 9681317076 Hypnotic and brilliant.

This is my fourth Garcia Marquez book and this is said to be his most difficult book to read. It took him four (1968-1971) years to write this book. Four years. He wrote this as a follow up novel to his masterpiece, One Hundred Years of Solitude that catapulted him to stardom in the world literary arena. This was his most recent novel when he won the Nobel Prize for Literature in 1982.

I picked this 1001 book because there was a new member in our book club who is also a GGM's fan and this is the book that he hadn't read yet. We read 1 chapter a day and so we were able to read this in less than a week. We posted our daily insights here. Please take my 6-day insights as my review, please. Because right at this moment, my heart is bleeding.

The reason is that in the same thread though, another member informed us that Garcia Marquez is now suffering from dementia.

because this reminded me of what happened (Alzheimer's being similar to dementia in some ways) before Dame Iris Murdoch died in 1999. This entry in the Wiki broke my heart:

In July 2012, his brother reported that García Márquez was suffering from dementia. His treatment for lymphatic cancer was considered a possible cause. García Márquez's brother attempted to keep the details private but was dismayed at speculation always filled with morbid details over his brother's condition. He explained: Dementia runs in our family and he's now suffering the ravages prematurely due to the cancer that put him almost on the verge of death. Chemotherapy saved his life, but it also destroyed many neurons, many defences and cells, and accelerated the process. But he still has the humour, joy and enthusiasm that he has always had. However, he also said his brother was unable to continue with the autobiography he is working on.

I am very sad because I'd like him to write that autobiography as I'd like to know more about him. He is my most favorite novelist. This farewell message in You Tube is guaranteed to make you cry especially if you are one of his million fans (like me).
THE FAREWELL LETTER of Gabriel Garcia Marquez

If for a while God forgot that I’m a puppet and gave me a piece of life, probably I wouldn’t say everything that I think, but definitivelly I would think everything that I say.

I would give more value to things not because of what they cost but because of what they mean.

I would sleep less and dream more. I understand that for each minute that we close our eyes, we lose sixty seconds of light. I would walk when the others stopped, I would wake up when the others slept, I would listen when the others spoke, and how much I would enjoy a chocolate ice-cream!

If God gave me a piece of life I would dress simply, I would lie on the sun, “showing” not only my body but my soul. My God, if I had a heart, I would write my hate on the ice and I would wait for the sun to rise.

[image error] 9681317076 خريف البطريرك

في السابع عشر من أبريل رحل ماركيز، صاحب (مئة عام من العزلة)، ثيربانتس الجديد، الكولومبي الذي حصد نوبل بكتابين أساسيين هما حكاية ماكوندو المذهلة – مئة عام من العزلة – وهذه الرواية التي نشرها قبل نوبل بسبع سنوات.

كنت قد أحببت عوالم ماركيز رغم أنني ولجتها من ترجمة رديئة لمئة عام من العزلة – فلذا أنوي إعادة قراءتها بترجمة صالح علماني خلال هذا العام الماركيزي -، ولكن (الحب في زمن الكوليرا) و(قصة موت معلن) جعلت ماركيز من كتابي المفضلين، وجعلت بقية كتبه على قائمة قراءاتي الفلكية الطول.

وكتأبين ها أنا اقرأ كتب ماركيز المنتظرة وسيرته التي كتبها جيرالد مارتن، أنثر كلمات ماركيز على عامي هذا، لأجعله عابقاً بالسحر الذي كان ينسل من نصوصه.

في أدب أمريكا اللاتينية يوجد فرع أدبي خاص، اسمه رواية الدكتاتور، وهي الروايات التي كتبت لتحلل شخصية ديكتاتور ما، متخيل طبعاً، ولكنه مستوحى من دكتاتوريي أمريكا اللاتينية الكثر – الرواية العربية يجب أن تستخدم هذا الفرع، لا أذكر رواية عربية أضعها تحت هذا النوع ما خلا رواية (عالم صدام حسين) -.

كتب رواية الدكتاتور عمالقة أمريكا اللاتينية، من ميغيل أنخيل استورياس في روايته (السيد الرئيس) – والتي كتب ماركيز روايته هذه مدفوعاً بتحديها والتفوق عليها -، إلى ماريو فارغاس يوسا في تحفته (حفلة التيس) – وهي برأيي أبرز روايات هذا النوع وأعظمها -، وأجوستو روا باستوس في روايته (أنا، الأعلى)، وأيليخو كاربنتيير وعدد آخر من الروائيين.

يعرض لنا ماركيز في روايته هذه التي أقدر أنها أنهكت بأسلوبها ولغتها – التي أبدع محمد اليوسفي في ترجمتها – قراء ماركيز، وربما تراجع الكثيرون عن قراءتها مع الصفحات الأولى – فعلت أنا ذلك مرة -، فالكتاب مكتوب بلغة شاعرية تبدو وكأنها لا تتناسب مع الموضوع المتجهم، ولكن هذا هو ما أراده ماركيز، جمع المتناقضات في هذه الرواية، فموضوعة الرواية الأساس ليست سطوة الديكتاتور ولا جرائمه – رغم أن الكتاب يغص بها -، وإنما هي عزلة الديكتاتور، إلى درجة أن صديق ماركيز عمر توريخوس ديكتاتور باناما قال عندما قرأها إنها حقيقية، كلنا هكذا.

الرواية مكتوبة بأسلوب ماركيز الغرائبي، والضمير يتغير أحياناً وسط السرد، والحدث الذي تعود له الرواية بطريقة غريبة هو اكتشاف جثة الديكتاتور وقد أكلتها العقبان، ولكننا مع القراءة لا نغدو متأكدين من موته، بل يبدو الديكتاتور خالداً، ففي كل مرة نظن أنه مات أو قتل يظهر من جديد، وكأنها إشارة إلى أن وراء كل ديكتاتور، ديكتاتور جديد.

ترعبنا جرائم الديكتاتور، وما يرتكبه نظامه من قتل وتنكيل، ويمر بنا رجاله الذين يقضي عليهم عندما تنتهي الحاجة لهم ويتلطخون كثيراً، وتمر بنا النساء اللواتي يحضرن في حياته، من أمه التي حاول أن يجعلها قديسة بعد موتها، إلى الراهبة التي اختطفها وجعلها امرأته، وحتى الطالبة الصغيرة التي أخذها إلى سريره.

إنه الديكتاتور ذو اليدين الناعمتين كيدي امرأة – إشارة إلى ستالين -، ببزته ومعاركه ووحدته الخانقة، التي تخنقنا نحن كقراء، حيث لا نجد في الرواية ذلك التواصل الإنساني الذي يعكسه حوار ما، أي حوار ولو كان تافهاً.

رواية عظيمة، كانت عمل ماركيز الكبير التالي بعد (مئة عام من العزلة)، وقد أكدت مكانته وموهبته.
9681317076 The Caribbean Bates Motel

Perhaps one of the longest sustained rants in literary history. Certainly an anti-dictatorial polemic which spares the reader nothing of the disadvantages of uncontrolled power - torture, arbitrary execution, sadism, and a general lack of good taste. Even if the dictator in question does love his mother.

The United States of course is the catalytic force for the dictatorial regime and its flaws. Well sort of, since one could hardly insist that previous governments were better in any discernible sense. Marquez implies that there is an underlying problem of unwillingness to be governed which would have led to the same state regardless of foreign meddling. The country resembles the Roman Empire in its declining years - the buck stops with local war lords who keep most of it and distribute the rest as loose change.

Perhaps the real culprit is mother. She was a peasant after all, with all the banal proclivities of the peasantry, “lamenting to anyone who wanted to listen to her that it was no good being the president's mama.” She encouraged the dictator to believe in “the miracle of having conceived him without recourse to any male and of having received in a dream the hermetical keys to his messianic destiny,” Of course she chooses not to acknowledge his grotesque sexual appetites when she sees him “wallowing in the fen of prosperity.” Poor boy never had any real discipline.

The problem presented by Marquez to the reader is that without extensive knowledge of Colombian (and more general Latin America) history, Autumn of the Patriarch reads, like an old Norse saga, as a endless series of awful lives, more awful assassinations and massacres, and dissipating palace intrigues. Perhaps that is how he perceives Colombian history in a nutshell: a repetitive cycle of corrupt generals who maintain a permanent state of incipient war and pervasive squalor. Not something for the tourist brochures then. 9681317076 شعری درباره تنهاییِ قدرت

گابریل گارسیا مارکز که به عنوان استاد رئالیسم جادویی شهرت دارد، داستان هایی خلق می کند که بر تخیل بنا شده اند. داستان‌های او اساسا ویژگی های خاصی دارند، از جمله اینکه در میان بومیان محلی عجیب و غریب، مردمانی با شخصیت‌های فراموش نشدنی و با نثری بدیع ساخته و پرداخته می‌شوند، و خواننده را به دنیایی می‌برند که در عین حال خیالی و واقعی است.
یکی از پیچیده ترین و جاه طلبانه ترین آثار گابریل گارسیا مارکز، خزان خودکامه یا پاییز پدرسالار ، داستان درخشانی از زندگی یک دیکتاتور در کارائیب و فساد قدرت است. این رمان با به کارگیری سبکی نوآورانه و رویایی، مملو از توصیفات نمادین است، زیرا به وضوح دیکتاتوری در حال مرگ و گرفتار در زندان دیکتاتوری خود را به تصویر می کشد. از بخشندگی تا ریاکاری، خیرخواهی تا خشونت، ترس از خدا تا ظلم شدید، دیکتاتور در آن واحد بهترین و بدترین طبیعت انسان را تجسم می بخشد.
این رمان گابو بزرگ، به خاطر سخت خوانی و تاریک بودن شهرت دارد. خزان خودکامه به تاریک ترین موضوعات می پردازد ؛ یعنی درون ذهن یک دیکتاتور روان پریش. بنابراین طبیعی است اگر کسی قبل از خواندن این کتاب، دچار تردید شود.
این کتاب  از شش فصل بزرگ تشکیل شده است که هر یک از یک پاراگراف تشکیل شده اند. جملات می توانند در چندین صفحه ادامه داشته باشند و تقریباً منحصراً با کاما از هم جدا می شوند. همچنین در این جملات بسیار طولانی، صدای راوی می تواند از شخصیت دیکتاتور به شخصیت دیگری نظیر دانای کل یا سوم شخص تغییر کند.
این از نشانه های نبوغ گابو است که گاهی خوانتده کتاب با دیکتاتور احساس سمپاتی می کند. زیرا او مردی است که نمی تواند عشق را احساس کند و قدرتی که به دنبالش است برایش شادی نمی‌آفریند. او یاد گرفته که با آن ها و همه بدبختی هایی که شکوه و قدرت برایش به ارمغان آورده است زندگی کند، زیرا در طول سال های بی شمار عمرش دریافته که دروغ راحت تر از شک، مفیدتر از عشق، و ماندگارتر از حقیقت است.

کتاب از آنجایی شروع می شود که مردم برای یافتن جسد دیکتاتور خودکامه به قصر او می روند. آنها نمی توانند باور کنند که او مرده است، زیرا او قبلاً یک بار مرده و زنده شده است. اولین مرگ دیکتاتور زمانی بود که بدلش کشته می‌شود و او واکنش رعایای خود به مرگ خود را تماشا می‌کند. برخی غمگین شده و برخی جشن می‌گیرند. هنگامی که او دوباره ظاهر می شود، دست به اقدامات وحشیانه ای علیه گروه دومی می زند. بنابراین جای تعجب نیست که رعایای او در هنگام مواجهه با مرگش برای بار دوم، محتاط باشند. او به طور جادویی بیشتر از یک انسان عادی زندگی کرده است؛ چیزی حدود دویست سال. در نتیجه مردم با وحشت از خود می پرسند: آیا او اصلا می تواند بمیرد؟

تمرکز کتاب بیشتر بر ارائه تصویری از تغییرات روانی دیکتاتور، پس از اولین مرگش، در پاییز سال‌های زندگی او تا پایان عمرش است. البته همانطور که از این کلمبیایی نابغه انتظار دارید، کتاب بدون هیچ هشداری، در زمان به عقب و جلو میرود و پرتره ای از پیرمرد خودکامه، لایه به لایه در داستان تکامل می یابد.  

من نسخه صوتی کتاب را با عنوان خزان خودکامه و با صدای جادویی رضا عمرانی شنیدم؛ و باعث خوشبختی و افتخارم بود که آن را از دوستی خوش ذوق و مهربان هدیه گرفتم. به جرات یکی از بهترین کتاب ها و بهترین هدیه های زندگی ام بود. متشکرم ❤️

🧨 خطر اسپویل 🧨
خلاصه تمام آنچه در کتاب خزان خودکامه نوشته شده است:
ژنرال دیکتاتور کشوری در دریای کارائیب در آمریکای جنوبی مرده و قصرش مورد تهاجم قرار گرفته است. کرکس ها با مرگ دیکتاتور به کاخ هجوم آورده اند، و مردم عادی به دنبال این واقعه، به داخل کاخ یورش می برند.
راوی، داستان زندگی ژنرال را از لحظه مرگ او به یاد می آورد و روایت میکند. در طول یک سری جنگ طولانی، که به عنوان جنگ های فدرالیستی شناخته می شود، ژنرال رئیس دولت کشور می شود. او همچنین رئیس لیبرال ها است که با کمک نیروی دریایی بریتانیا به قدرت می رسد. سال ها بعد در دوره حکومت او، تفنگداران دریایی آمریکا کشورش را اشغال می کنند، اما در نهایت از ترس شیوع بیماری مرگباری، آنجا را ترک می کنند. ژنرال به مادرش بندیسیون آلوارادو بسیار نزدیک است و همراه با او کاخ ریاست جمهوری را اشغال می کند. بعداً او را به عمارت حومه شهر می فرستند تا او را از اظهار نظرهای خام در مورد ژنرال باز دارند. اشغالگران پیشین دیکتاتور را در جای خود باقی می گذارند تا به قول خودشان ملت را اداره کند و با لذت بردن از فحشا سرگرم باشد. ژنرال هزاران صیغه و هزاران فرزند از آنها دارد که همه آنها بعد از هفت ماه به دنیا می آیند. او به زنان تجاوز می کند و وقتی یکی از آنها را می خواهد، در حالیکه تمام لباس هایش، حتی مهمیز و کمربند را به تن دارد، با آنها رابطه جنسی برقرار می کند.
نزدیکترین دوست دیکتاتور، وزیر دفاع ژنرال رودریگو دی آگیلار است که اغلب طرف مشورت و همچنین همبازی دومینو او است. ژنرال روزگاری به زنی به نام مانوئلا سانچز که ملکه محله های فقیر نشین است علاقه ای پیدا می کند و با مادرش او را ملاقات و از او خواستگاری می کند، اما آن زن به طرز مشکوکی در زمان خورشید گرفتگی ناپدید می شود.  پس از یک سری رسوایی ها، ژنرال به وزیر دفاع مشکوک شده و دچار این توهم می شود که وزیر دفاع در توطئه هایی برای کشتن او شرکت می کند. این سوظن در حالی به پایان می رسد که پیکر وزیر دفاع به عنوان غذای اصلی در یک ضیافت که قرار است در آن سخنرانی کند، برای حضار سرو می شود.
مادر ژنرال، می میرد و جسد او در سراسر کشور نمایش داده شده و تقدیس می شود.
 ژنرال می خواهد که او به عنوان یک قدیس معرفی شده و برایش زیارتگاه ساخته شود. علیرغم تمام تلاش ژنرال، نمایندگان پاپ از اعطای مقام قدیس به مادر دیکتاتور امتناع می ورزند و در نتیجه ژنرال تمام روحانیون کاتولیک را از کشور اخراج می کند. پس از مدتی، ژنرال متوجه یک راهبه تازه کار جوان به نام لتیسیا نازارنو می شود که ماموران در حال اخراج او از کشور هستند. او بعداً ربوده شده و معشوق ژنرال و سپس همسر و مادر تنها فرزند قانونی او، امانوئل می شود. این ازدواج باعث می شود روحانیون و کلیسا دوباره بازگردانده شوند. لتیسیا و کودک او توسط مخالفان دیکتاتور ترور می شوند. ژنرال اکنون پیر و ضعیف شده است، اما همچنان می خواهد از اعضای فرماندهی عالی خود و دیگر توطئه گران در ترورها انتقام بگیرد. سرانجام ژنرال یک شکنجه گر و قاتل از رژیم فئودالی قدیمی، خوزه ایگناسیو سانز د لا بارا را استخدام می کند. خوزه افراد زیادی را می کشد و جمجمه های آنها را برای ژنرال می فرستد که ابتدا با نارگیل اشتباه گرفته می شوند. خوزه در نهایت یک مرکز شکنجه راه اندازی کرده و به مرور زمان با ایجاد وحشت در بین مردم و نظامیان قدرت بیشتری نسبت به ژنرال کسب می کند. ژنرال تصمیم می گیرد خوزه را از بین ببرد، و اوباش را مجبور می کند خوزه را بکشند. سپس یک رژیم غیرنظامی جدید را تشکیل می دهد. اکنون ژنرال بسیار مسن و معمولاً بدون مزاحمت است و اجازه دارد بازی‌های مختلف جنسی و سایر بازی‌ها، از جمله بازی‌های با دختران مدرسه‌ای را انجام دهد. آخرین اقدام او این است که میخواهد دریای کارائیب را بفروشد. یک شرکت آن را جدا کرده و به آریزونا می فرستد. ژنرال بیشتر پس از آن نادیده گرفته می شود، با این تفاوت که او هنوز گهگاه مرتکب جنایات غیر ضروری علیه افراد بی گناه می شود. ژنرال سرانجام می میرد و اوباش به کاخ حمله می کنند. مردم پایان یک دوره را جشن می گیرند. 9681317076

Gabriel García Márquez ✓ 7 FREE DOWNLOAD

El tema de El otono del patriarca, que por su estructura y su lenguaje no tiene precedentes en la literatura latinoamericana y ni siquiera en la obra del autor, son las ilusiones y la soledad irremediable del poder encarnadas en una figura anonima y mitica que es la de muchos patriarcas de la America Latina pero tambien, de algun modo, el protagonista ejemplar de las calamidades y tribulaciones humanas que aqui se manifiestan como representaciones de un delirio omnipotente y solitario, de destruccion y pesadumbre. El otoño del patriarca

“¿Cómo es posible que este indio pueda escribir una cosa tan bella con la misma mano con la que se limpia el culo?”
Esto mismo, dicho por Márquez en relación a Rubén Darío y por boca de su patriarca, es lo que me sale a mí después de leer esta maravilla que es “El otoño del patriarca”. Esta novela supera en mi escalafón garcíamarquiano a Cien años de soledad o Amor en los tiempos del cólera, no les digo más.

Del mismo modo, también cabe preguntarse cómo se puede escribir de una forma tan bella, tan poética, tan sensual, sobre hechos tan horribles y crueles. Todo es atroz en esta historia repleta de corrupciones, salvajadas y abusos de todo tipo. Hasta el amor y el sexo vienen siempre envueltos en la brutalidad y el atropello (con un par de excepciones y una de ellas es la seducción de una niña).

La búsqueda del poder omnímodo sobre un pueblo que le glorifique, por las buenas o por las malas, que de las dos cosas hay en este pueblo que también busca el poder y la seguridad a través de su patriarca, acaba por sacar toda la vileza del personaje. El miedo condiciona a todos, patriarca y súbditos. Uno porque acaba por no saber “quién es quién, ni quién está con quién ni contra quién” sintiendo todo el peso de la soledad más absoluta tras los tres cerrojos, los tres pestillos y las tres aldabas de su dormitorio. Los otros por el terror que les infundía el dueño que, sin necesidad de razones, podía disponer de sus vidas, de sus suertes y de sus muertes y que acababan por temer hasta la posible desaparición del amo por lo que les aguardara tras él.
“…decían que yo era el benemérito que le infundía respeto a la naturaleza y enderezaba el orden del universo y le había bajado los humos a la Divina Providencia.”
El realismo mágico está muy presente en toda la novela dando base a una parodia del mito de este dictador compendio de tantos dictadores hispanos. Su mandato, cuyo destino venía prefijado en la ausencia de las líneas de la mano, duró varios siglos y terminó en la forma “anunciada desde siempre en las aguas premonitorias de los lebrillos”, engendró a más de cinco mil hijos sietemesinos y fue capaz hasta de vender el mar caribe a pedazos para ser plantado lejos “en las auroras de sangre de Arizona” o de regalar el paso de un cometa a su amada. Toda la narración se establece en un tiempo circular que no avanza y que comienza hasta seis veces, una por cada capítulo, con la misma imagen del patriarca…
“con el uniforme de lienzo sin insignias, las polainas, la espuela de oro en el talón izquierdo, más viejo que todos los hombres y todos los animales viejos de la tierra y del agua, y estaba tirado en el suelo, bocabajo, con el brazo derecho doblado bajo la cabeza para que le sirviera de almohada, como había dormido noche tras noche durante todas las noches de su larguísima vida de déspota solitario.”
… en un flujo continuo donde escasean los signos de puntuación y las voces narrativas, en primera o tercera persona, se suceden sin cortes ni espacios configurando un estilo que tanto me ha recordado al de mi admirado Lobo Antunes, autor que decía que “la literatura es un delirio organizado” y que tan bien cuadra para definir esta novela.
“…cuando al cabo de tantos y tantos años de ilusiones estériles había empezado a vislumbrar que no se vive, qué carajo, se sobrevive, se aprende demasiado tarde que hasta las vidas más dilatadas y útiles no alcanzan para nada más que para aprender a vivir, había conocido su incapacidad de amor en el enigma de la palma de sus manos mudas y en las cifras invisibles de las barajas y había tratado de compensar aquel destino infame con el culto abrasador del vicio solitario del poder, se había hecho víctima de su secta para inmolarse en las llamas de aquel holocausto infinito, se había cebado en la falacia y el crimen, había medrado en la impiedad y el oprobio y se había sobrepuesto a su avaricia febril y al miedo congénito sólo por conservar hasta el fin de los tiempos su bolita de vidrio en el puño sin saber que era un vicio sin término cuya saciedad generaba su propio apetito hasta el fin de todos los tiempos…”
9681317076 هذه الرواية تشبه موسيقى الجنازات؛ إنها مكتوبة من الأحشاء. تسيل وتتدفق بإيقاع يتراوح؛ تتسارع وتبطئ وتصمت في المكان الصحيح. الاستعارات تمنحُ البصيرة، واللغة تلهث لاستنطاق نكبة رجل لم يعرف الحياة إلا من قفاها؛ ولا حتى من قفاها.

إنها رواية موسيقية لأنها قائمة على توليفة صوتية قلما نجد لها شبيهًا في الأدب. وحده غابو يستطيع مزج ثلاثة أصوات سردية في جملة واحدة. وإلى جانب أغوتا كريستوف في الدفتر الكبير، يندر أن تروى الحكاية بضمير نحن.

السرد في (الخريف) يتنقل من راوٍ إلى آخر دونما تمهيد، يشبه منخفضًا جويًا، ومع ذلك تجد نفسك مشدودًا إليه من أذنيك لأنك تعرف بأنَّ هذه الحوارية السردية الهجينة هي الشيء الذي لن تقرأ مثله في مكان آخر.

تُقرإ هذه الرواية لكل أسباب قراءة الأدب؛ ابتداءً باللغة مرورًا ببراعة الحرفة وانتهاءً بالموضوع. كتبها غابو في ٨ سنوات، قرأتُها مرّتين.. وأشعر بالتقصير. 9681317076 (Book 324 from 1001 books) - El Otoño del Patriarca = The Autumn of the Patriarch, Gabriel García Márquez

The Autumn of the Patriarch is a novel written by Gabriel García Márquez in 1975.

The novel is a flowing tract on the life of an eternal dictator.

The book is divided into six sections, each retelling the same story of the infinite power held by the archetypical Caribbean tyrant.

García Márquez based his fictional dictator on a variety of real-life fascists, including Gustavo Rojas Pinilla of his Colombian homeland, Generalissimo Francisco Franco of Spain (the novel was written in Barcelona), and Venezuela's Juan Vicente Gómez.

The product is a universal story of the disastrous effects created by the concentration of power into a single man.

عنوانهای چاپ شده در ایران: «پاییز پدرسالار»؛ «پاییز پدر سالار»؛ «خزان خودکامه»؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ تاریخ نخستین خوانش: ماه فوریه سال 2006میلادی

عنوان: پاییز پدرسالار؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ مترجم: حسین مهری؛ تهران، امیرکبیر، 1358؛ در 342ص؛ موضوع: داستانهای نویسندگان کلمبیا - 20م

عنوان: پاییز پدرسالار؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ مترجم: محمد فیروزبخت؛ تهران، فردوس، 1365؛ در 373ص؛ چاپ دیگر تهران، ارمغان، چاپ نخست 1394؛ در 328ص؛ شابک: 9789648974768؛

عنوان: پاییز پدرسالار؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ مترجم: محمدرضا راهور؛ تهران، نشرشیرین، 1381؛ در 318ص؛ شابک 9645564956؛

عنوان: پاییز پدرسالار؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ مترجم: کیومرث پارسای؛ تهران، آربابان، 1385؛ در 336ص؛ شابک 9647196326؛ چاپ دوم 1386؛ چاپ سوم 1387؛ چاپ چهارم 1388؛ پنجم 1389؛ هشتم 1392؛

عنوان: خزان خودکامه؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز؛ مترجم: اسدالله امرایی؛ تهران، ثالث، 1393؛ در 296ص؛ شابک 9789643806620؛ چاپ دوم 1393؛ چاپ سوم 1395؛

عنوان: پاییز پدر سالار؛ نویسنده: گابریل گارسیا مارکز‏‫؛ مترجم سهیلا اینانلو؛ تهران، شبگون؛ 1395؛ در 368ص؛ شابک 9786009572434؛

رمانی نوشتار «گابریل گارسیا مارکز» در سال 1975میلادی است؛ داستان کتاب به رویدادهای تاریخی دوران دیکتاتوری «فرانسیسکو فرانکو» در «اسپانیا»، «آناستازیو سوموزا»، و «رافائل تروخیو» در جمهوری «دومینیکن» بسیار نزدیک است؛ داستان ژنرال پیری است، که از جنسیت سرکش او، پنج‌ هزار بچه ی نامشروع، به این دنیا آمده اند؛ او که جباری شکاک و هذیان‌گوست، ‌با ظلم و وحشت، بر کشور استوایی کوچکی، فرمان می‌راند، و تن تنهایش را، در کاخ فرسوده‌ ای، که پله‌ هایش به تپاله، و فضله ی حیوانات آلوده است، به اینسوی و آنسو می‌کشاند؛ زیرا یگانه مهمانهای ساکن کاخ، گاوها، و مرغ و خروسها، هستند؛ این مردی که تصویر او، بر پشت و روی سکه‌ ها، تمبرهای پست، ‌اتیکتها، ‌فتق‌بندها، و کتف‌بندها چاپ شده، همانند همدوره های راستین خویش، ‌مادری زحمت‌کش دارد؛ مادرش، ‌زن مرغداری، از فلاتهای مرتفع است؛ که مرغان فرتوت، و وارفته‌ اش را، با قلم‌ مو رنگ می‌کند؛ و در بازار می‌فروشد

رمان «پاییز پدرسالار»، یکی از پیچیده ترین، و جاه طلبانه ترین آثار «گابریل گارسیا مارکز»، داستانی درخشان، درباره ی فساد ناشی از قدرت حکمرانی خودپرست و زورگو در یکی از جزایر دریای «کارائیب» است؛ در شخصیت دیکتاتور رمان «پاییز پدرسالار»، بهترین و بدترین ویژگیهای انسانی، از یاری به نادارها، سخاوتمندی، خدا ترسی، تا شیادی، خشونت، و بیرحمی را، میتوان به روشنی دید؛ «گابریل گارسیا مارکز»، استاد «رئالیسم جادویی»، به زیبایی فرمانروایی ستمگر و در حال مرگ را، به تصویر واژه های خویش کشیده اند، حاکمی که در زندان استبداد و خفقان خود اسیر شده است؛ نویسنده در رمان «پاییز پدرسالار»، با به کارگیری سبکی هوشمندانه و رویاگونه، و سود بردن از نمادها، خوانشگران خویش را به دنیایی خیالی و نیز بسیار راستین و باورپذیر میبرند

نقل از متن: (در هواپیما، دیکتاتور، همسرش، دخترانش، وزراء و دوستان نزدیکش بودند؛ چهره ی دیکتاتور، از درد عصبی در رنج، و از دست آجودان ویژه اش خشمگین بود؛ چون با عجله ای که در فرار داشتند، چمدانی محتوی یازده میلیون دلار را، پای نردبان طنابی هواپیما - که آنها از رویش بالا میرفتند- جا گذاشته بود؛ وقتی هواپیما اوج گرفت، و به مقصد «کارائیب» دور شد، مجریِ رادیو، برنامه ی موسیقی کلاسیک را، که سه روز به آن گوش داده بودیم، قطع و سقوط دیکتاتور را اعلام کرد؛ چراغ پنجره های «کاراکاس»، یکی پس از دیگری، همچون شمعهای درخت «کریسمس» روشن شدند.)؛ پایان

تاریخ بهنگام رسانی 26/06/1399هجری خورشیدی؛ 30/05/1400هجری خورشیدی؛ ا. شربیانی 9681317076 A novel of blazing, indefatigable brilliance. A tale in which absolute power of a uniquely Caribbean variety corrupts its possessor absolutely. Year by year el presidenté grows ever farther from any connection with his people until he's a pampered Howard Hughes-like recluse. In his detachment he looses a succession of evil proxies on his people, who perpetrate genocides without a cause. In one, 20,000 children are murdered for their unwitting collusion in a lottery scam which el presidenté always wins. Then there's the time he literally roasts one of his generals for perceived wrongs and serves him up with fava beans and a nice chianti to the man's officers. At the start of el presidenté's hundred-year reign, he is illiterate; he signs documents with an inked thumb, like a criminal being booked. When a Catholic novice he has despoiled teaches him how to read, entire daily newspapers are produced with a print run of one copy solely for him. How, please tell me, does García Marquez keep the tone skimming adroitly between the comic and tragic? It's entertainment dripping with blood.

The reading is no simple task. You've got to want this one; you've got to have the fire in the belly! Written in a Modernist style with many of its esthetic conventions: run on sentences (stream o' consciousness), intersecting/multiple voices without identifying tags, dreams interlarded with so-called reality, with fleeting fantasy, shifting points of view, asynchrony, etc. This works well with the so-called Magic Realism the author helped pioneer, though in this context I begin to think Magic Realism's roots were in Modernism all along. There are oracular basins, seas turned to lunar dust, vanishing virgins, and lots of divination--by tarot card, palm of the hand, coffee grounds--and murderous purges resulting from it. There is also a pervasive sense of the eschatological. Its 255 pages reads like 400 since it's virtually one solid paragraph all the way through. I particularly enjoyed the sacrilegious parts; especially the move by the capricious presidenté to have his mother canonized by the Vatican. Cruelly funny stuff. Not to be missed! Your patience will be amply rewarded. 9681317076 Recitesc cu sentimente destul de amestecate romanul lui Márquez. Meritele lui literare sînt indiscutabile. A inițiat o modă. Toată lumea a început să compună fraze cît mai lungi și întortocheate. Dar miza cărții mi se pare minoră. În definitiv, într-o dictatură (iar noi am trecut printr-una), nu prea contează cît de singur și melancolic e Patriarhul. Firește că e singur, trist și bîntuit de frica morții. Nu poate fi altfel. Mai e și însetat de iubire. De afecțiunea supușilor. Dar asta contează în primul și în primul rînd? Hăul singurătății unui bătrîn bolnav, cu instincte de țap, care miroase a ceapă stricată?

Din păcate, ironia prozatorului nu reușește să-l facă antipatic. Cititorul e inclinat să-l trateze cu indulgență. E un biet om ascuns într-un palat și păzit cu strășnicie de gărzi înarmate pînă în dinți.

Pornind de la cîteva exemple concrete (din care lipsește tocmai cel al prietenului său, Fidel Castro), Márquez și-a propus să prezinte un arhetip: Dictatorul însuși, esența tuturor tiranilor din istorie. Patriarhul e omul singur, arbitrar, prăbușit în iluzia că este stăpînul universului. Își poate canoniza mama (în pofida opoziției Vaticanului), poate porunci ca „orologiul din turn să nu bată de douăsprezece la douăsprezece, ci la două pentru ca viața să pară mai lungă”, în mintea lui dereglată, e cu putință orice...

Ne mai gîndim, cujetăm :) 9681317076